Waar herinneringen haperen, vertellen beelden verder....

Een uitvaart organiseer je vanuit liefde, een ode aan iemands leven (hoe kort soms ook), en dat is precies wat ik  vastleg. Afscheid nemen gebeurt zelden volledig bewust. Rouw doet iets met je waarneming. Het vervormt, vertraagt. Je bent er wel, maar ook niet helemaal. Gesprekken vervagen. Geuren blijven hangen zonder context. Je weet dat iemand je hand vastpakte, maar niet meer wie. Dat er iets werd gezegd dat je raakte, maar de woorden zijn weg. Er ontstaan gaten. Gaten in het geheugen, in de tijd, in het verhaal dat je later probeert terug te halen. Alsof er puzzelstukjes ontbreken van een moment dat juist zo belangrijk was.

 

Als afscheidsfotograaf sta ik aan de randen van die momenten. Stil, observerend. Niet om het verdriet vast te leggen, maar om de liefde zichtbaar te maken.

 

Beelden vullen geen leegte op, maar ze maken haar zichtbaar. Ze laten zien wat er was, ook als je het zelf niet meer helemaal kunt terughalen. Zonder beelden blijven er gaten.
Met beelden zie je hoe liefdevol het was.
 

Mijn afscheidsfotografie legt niet alleen de ceremonie vast, maar ook de waardevolle momenten daaromheen, zoals het sluiten en uitdragen van de kist, de condoleance, de asverstrooiing of het bijzetten van de steen op het graf.

 

Omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij

In alle eeuwigheid ben jij